O POTRZEBUJĄCYCH

Zawsze powinniśmy dziękować Panu Bogu za te wielkie dary od Niego otrzymane. Zawsze powinniśmy dziękować za tych ludzi, którzy przypominają nam o dobroci Pana Boga.

Dziękczynienie jednak to za mało. Pan Bóg stawiając na naszej drodze ludzi chorych wymaga od nas tego, abyśmy dzielili się z tymi ludźmi darami, których im brakuje.

Moi Drodzy, zapamiętajmy na zawsze, że gdy dajemy, również sami otrzymujemy. Większa jest bowiem radość z dawania niż z brania. Jeżeli ktoś uważa, że jest inaczej, to dowód na to, że ciągle jeszcze za mało dzieli się swoimi darami z innymi.

To właśnie człowiek niepełnosprawny ukazuje nam bogactwo, jakie posiada każdy z nas. Bogactwo, którym możemy dzielić się z innymi.

ZMIENIĆ

Gdy tak obserwuję rzeczywistość, to muszę stwierdzić, że najwięcej wśród nas jest ludzi głuchych. Nie, nie tych fizycznie, ale tych głuchych duchowo. To ci, którzy chociaż mają otwarte uszy, to mają zamknięte serca.

Tacy ludzie nie słuchają Chrystusa ani tych, którzy przekazują nam Jego naukę. Tacy ludzie nie słuchają głosu własnego sumienia, udają, że go nie słyszą. Kto zachorował na tę głuchotę, ten nie lubi ciszy, ale szuka hałasu. W nim bowiem czuje się najlepiej. Non stop chodzi ze słuchawkami na uszach. Słucha muzyki na najwyższych tonach.

Taki człowiek głuchy duchowo nie słyszy, że babcia prosi o lekarstwo, że mama prosi o posprzątanie, kolega o pomoc w zadaniu domowym, a nauczycielka o uwagę na lekcji.

Taki człowiek, który nie słucha tego, co do niego mówią, tego o co go proszą, jest prawdziwym kaleką, człowiekiem niepełnosprawnym.

Kochane Dzieci! Tak wielu z nas słyszy tylko to, co chce. Często jesteśmy głusi na potrzeby i prośby innych. Czy to jest takie trudne?

Na długo zapamiętam obraz, jaki zobaczyłem tutaj w tej świątyni przedwczoraj, kiedy to wnuczka przyprowadziła do kościoła swoją babcię, aby w pierwszy piątek miesiąca mogła przystąpić do Sakramentu Pokuty i przyjąć Komunię Świętą. Ta wnuczka użyczyła swojej babci swoich rąk, gdy ją przyprowadziła przed ołtarz, swoich nóg, swojej cierpliwości. I na pewno była z tego zadowolona nie mniej niż ta starsza kobieta. Ubogacając drugą osobę, ubogaciła i siebie.

I wcale nie potrzeba być bogatym jak Księżna Dajana, by pomagać drugiemu człowiekowi. Wystarczy być ubogim jak Matka Teresa z Kalkuty, by przyprowadzić chorych tu do Pana Jezusa - którego jesteście tak blisko już od kilku miesięcy - aby ich uzdrowił.