www.molendys.alleluja.pl

TO NIE ŚMIERĆ PRZYSZŁA - TO CHRYSTUS

Śmierć i pogrzeb a między tym Uroczystość Wszystkich Świętych i Dzień Zaduszny. Dwa dni, które mimo swojej powagi, jaka panuje wszędzie, gdzie spotykamy się z majestatem śmierci, są dniami bardzo radosnymi. To radość płynąca z nadziei czekającego nas zmartwychwstania. Radość oczekiwania na spotkanie z naszymi bliskimi, którzy odeszli do wieczności. I kto jest chrześcijaninem nie może inaczej na to odejście spośród nas Piotra patrzeć.

Pan Bóg każdego z nas obdarza nieustannie swoimi darami. Niewątpliwie pierwszym darem jaki od niego otrzymaliśmy jest nasze życie i jednocześnie mieszkanie, gdzie ma się ono rozwijać i wzrastać. Tym darem Bóg obdarzył także i Piotra, którego życie zmieniło się ale się nie zakończyło. Bo jeżeli Pan Bóg człowiekowi coś daje to na zawsze. Pierwsze jego mieszkanie było pod sercem matki. To było jego pierwsze sanktuarium. Z pewnością czuł się tam dobrze. Pokarm matki był jego pokarmem. Jej krew i ciało dostarczały mu potrzebnych składników odżywczych. Od przyjmowania tego pokarmu zależało to, czy urodzi się żywy czy też nie. W tym swoim pierwszym mieszkaniu czuł się bezpiecznie i zapewne ani na moment nie ruszyłby się stamtąd. Ale nie minął rok i Pan Bóg mówi: Chodź, mam dla Ciebie nowe mieszkanie. A on z płaczem opuszczał stary dom.

Moi Drodzy. Ktoś mądry powiedział mi kiedyś, że prawdziwy dom jest tam, gdzie jest matka. Gdy ona umrze, to już nie ma prawdziwego domu. Nie ma jak u mamy... śpiewał kiedyś znany piosenkarz. On ten dom miał do końca swojej ziemskiej pielgrzymki. Gdy odchodził do Pana, była przy nim mama. Na swoich rękach trzymała ciało swojego syna, podobnie jak Maryja. Również on sam potrafił stworzyć dom, dom kochających serc: żony, córki i syna. Ta wzajemna miłość wypełniająca ich dom stawała się udziałem i innych ludzi. Ze względu na swój zawód, służył innym ludziom. Troszczył się o to, by mieli gdzie mieszkać, by nie byli pod gołym niebem.

Już niedługo mieliśmy świętować razem z nim jego 50 - te urodziny. Tak niedawno rozmawialiśmy o 25. rocznicy zawarcia sakramentu małżeństwa. Kilka dni temu przyszła śmierć. Nie, to nie śmierć przyszła. To przyszedł Chrystus aby przynieść ulgę w cierpieniu. I skierował do niego sowa: Chodź Piotrze, przygotowałem dla Ciebie nowe, trzecie mieszkanie. Bóg przygotował dla niego i dla każdego z nas dom nie ręką ludzką uczyniony. Zatroszczył się o to, by w Jego domu było mieszkań wiele, dla Piotra i dla nas. To jeszcze jeden dar Boży. Dar, którego ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć.